ANNELERE İTHAFEN
MEHMET YILMAZ
Anne, çaredir.
Yaslanılacak dağ, sığınılacak limandır.
Anne; sevgi, şefkat ve merhameti ile evlatlarını her zaman sarar, sarmalar, kucaklar ve kuşatır.
O yüzden nereye gitsek, ilk özlediğimiz annedir. Dönüş rotamız da annedir.
Anne, çocukları için en güçlü sığınaktır.
Sevgi, şefkat ve merhamet denince ilk akla gelen annedir..
Annenizin bir parçasısınız, bir parça bile olsa, sevginiz, şefkatiniz ve merhametiniz olsun.
Unutmayınız ki, Sevgisiz, şefkatsiz ve merhametsiz bir dünya zindandır! Kardeş kardeşe benzemez.
Ama, anneler annelikte birbirine benzerler. Herkesin annesi kendine özeldir.
Fakat, annelik özellikleri pek değişmez.
O yüzden, "anne" diyen herkeste zaman durmuştur.
Anne yüz yaşında, çocuk seksen yaşında, sayısız sıfatlar almış olsa bile annenin karşısında çocuktur. Anne, "çocuğum" dediğinde bütün sıfatlar aradan çekilir.
Çocuğu "buyur anne!", "efendim anne!" demekten kendini alıkoyamaz.
Sadece söz ile değil; anneden çocuğuna bir bakış, bir mimik bile onun hazır ol vaziyetine geçmesi için yeterlidir.
Anne, umutludur, umuttur.
Okuldan dönen çocuğuna, Çeyiz düzen kızına, Askerden gelen evladına, Gurbette düğün için para biriktiren genç delikanlısına hep umuttur. Annenin gözü hep yollardadır.
Yol, bakılmaktan yorulur. Evladının yolunu gözleyen annenin gözleri yorulmaz..
Çoğu şeyin yapayını ve sahtesini gördüğümüz bu dünyada, anne ve anneliğin yapayı ve sahtesi olmaz..
Zira, annelik orijinal bir duygudur. Annesiz kalmak yersiz ve yurtsuz kalmaktır.
Evlat, malikanelerde olsa bile yersiz ve yurtsuzdur artık. Anne, bu dünyadan göçtüğünde evlat da hayat yolculuğunun son durağına bir adım daha yaklaşmıştır.
Annesiz kalanlar için zemin artık kaygan hale gelmiştir. Onlar da bir gün göçer. Ama bugün ama yarın.
Ölüm kaçınılmaz bir vakadır herkes için. O yüzden, anneniz sağken değerini bilin.
Fırsat buldukça ellerini öpün ki, emeğinin değdiğini görsün. O da mutlu olsun. Mutluluğu en çok hak edenler annelerdir.
Anneyi anlatmak için sözler kifayetsiz kalıyor gibi.
Ama bir mısra da olsun: Tutunduğum hiçbir dal eteğine tutunmam kadar bana güven vermiyor anne!
Gezdiğim, gördüğüm hiçbir şehir, sıla hasretimi gidermiyor anne!
Sözün özü, annelik anlatılmaz, yaşanır.
Elleri öpülesi tüm annelere ithafen...
Vesselam.
