BAŞLIĞINI ARAYAN NOTLAR
MEHMET YILMAZ
-Hayat, duraksız bir yolculuktur. Dönüşü olmayan...
Veda edeni eksilmeyen bir kervanın yolcularıyız. An gelir biz de veda ederiz. Erdemli bir yaşam ve anlamlı bir iz bırakmak ne güzel.
-Hayatımız; neden, niçin, nasıl, nerede ve kiminle sorularına verdiğimiz cevap kadar yüklediğimiz anlam, önem ve önceliğe bağlı olarak şekillenir.
-Hayata dair sorular sorabilenler, yaşamın zorluklarına rağmen hayata anlam katabilirler.
Nereden geldik?
Nereye gidiyoruz?..
-“Ot” gelip, “saman” gitmek istemiyorsak eğer; fakire, mağdura, mazluma duyarlı olup, el uzatmalı, yardım etmeli ve değer vermeliyiz ki hayatımıza anlam katmış olalım. Zira, gücümüz nisbetinde sorumluyuz.
-İnsan insana mekandır. İnsan insana dokunduğu ve derdine ortak olduğu kadar ki insan insana tesellidir.
-Hayat, yankıdır. Güzel yaşa ki aks-i sedan da güzel olsun.
-Her kuşak birbirine bağlı tespih taneleri gibidir. Tespihin ömrü, ipin gücüne bağlıdır. Ve gün gelir taneler farklı yerlere dağılır. Zira, ip kopmuştur. Artık yeni kuşak, yeni tespih…
-Hayat, devir devir yaşanır. Her devir kendine has güzellik ve sıkıntılar barındırır.
-Mesele, "bulunmaz hint kumaşı" olup olmamak değildir. Mesele; erdemli, kalender ve cömert bir insan olmaktır.
-Dünya, kusursuz çalışan bir değirmendir. Gelen öğütülür, giden öğütülmüştür zaten… Ben kalırım diyen, sadece kendini kandırır…
-Kelebek gibi hafif olmak ne güzel… Başkasına yük olmamak, Başkasını üzmeden yol almak, İnsan olmanın bilinci ve şuuruyla hareket etmek, kırmadan dökmeden ölçülü yaşamak ne kadar anlamlı…
-Hayat, "geri dönüşüm" konusu edilecek bir malzeme değildir. Hor kullanmamak gerek. Beden ve ruh sağlığı, geçici dünya hırslarına kurban edilmez.
-Gün batar, insan solmaz mı?
Şafak söker, insan umutlanmaz mı?
İnsan insanda bulur kendini... İnsan, insan olmayınca; bulmaz/bulamaz insan insanda kendini..
-Vefâkar dostları olanlara ne mutlu. Parayla ölçülmeyen ne büyük zenginlik…
-Vefasızlık yarışının kol gezdiği bir zamanda, vefalı olmak sıradışı bir davranış ve ayrıcalıktır. Vefasızlık, tedavisi güç olan sosyal bir hastalıktır.
-Dünya, geçici bir konaktır. İnsan da o konaktan meltem tadında gelir, rüzgar hızıyla geçip gider.
-Dostlarınızı, çevrenizi sevin. Sevgi, verildikçe çarpan etkisi yapar, sayısız insana ulaşır. Muhit yaşanılır hale gelir. Sevgisizlik gösterildikçe insan yalnız kalır. Zincirleme etki yapar, ortam da sevimsiz olur. Neticede insanın ortamı terk edesi gelir. Ve terk eder.
-Muhabbet; zarfsız, pulsuz bir nağme. Bigâne kalma ey Dost!..
